بررسي تغييرات زماني تبخير-تعرق پتانسيل در تبريز

تبخير و تعرق يكي از پارامترهاي مهم در چرخه هيدرولوژي است كه بر ميزان آب در دسترس و كشاورزي تاثير مستقيم مي گذارد. در اين تحقيق، جهت برآورد تبخير-تعرق پتانسيل از داده هاي ميانگين مربوط به متوسط درجه حرارت، حداقل درجه حرارت، حداكثر درجه حرارت، حداقل رطوبت نسبي، سرعت باد و ساعات آفتابي طي دوره آماري 57 ساله (2008- 1951) استفاده شده و با دخالت دادن موقعيت جغرافيايي شامل ارتفاع، طول و عرض جغرافيايي ايستگاه تبريز، مقادير تبخير-تعرق پتانسيل با استفاده از نه روش معتبر در نرم افزار REF-ET محاسبه گرديد. با توجه به نتايج به دست آمده، روش بلاني-كريدل به عنوان بهترين روش براي محاسبه اين شاخص در محدوده مورد مطالعه تشخيص داده شد. همچنين جهت آشكار نمودن تغييرات زماني اين شاخص از آزمون گرافيكي من-كندال استفاده گرديد كه نتايج نشان داد كه با وجود سير كاهشي اين شاخص تا دهه نود ميلادي، به تدريج در سال هاي اخير تبخير-تعرق پتانسيل افزايش يافته است. حداكثر افزايش ميزان تبخير و تعرق در اواسط بهار و پاييز مي باشد و تغييرات ماهانه اين شاخص، روند افزايشي معني داري را براي ماه هاي مي و اكتبر نشان مي دهد و اين در شرايطي است كه تبخير-تعرق پتانسيل در اكثر ماه هاي تابستان (ژوئيه، اوت، سپتامبر) با وجود نوسانات زياد روند غير معني داري را نشان مي دهد.