رويكردي فلسفي به فضا و سيماي شهر

A Philosophical Approach to Urban

چهره شهر، زبان شهر است؛ زباني كه نشانگر تلقي يا تفكر انسان از هستي و جهان است. «ساختن» كه بروز نمادين و خلاقانه انديشيدن است، نحوه وجود انسان در جهان و نگاه او به عالم و مكان را آشكار مي‌سازد. شهرسازي و معماري به‌مثابه بروز نمادين تفكر در قالب مادي و عيني در دوره‌هاي مختلف تاريخي با ايجاد تغيير در تلقي انسان از جهان و مكان دستخوش تغيير و تحول شده است. عدول از معناي اصيل كلمه «ساختن» و «بنا كردن» كه به معناي سكونت، آرامش و قرار، الفت، اُنس و محافظت است، انسان معاصر را چنان دچار بحران «بي‌مكاني» و «بي‏خانماني» (احساس عدم امنيت و آرامش) كرده كه حتي در شهر و ديار خويش با فضاي شهر خود بيگانه و ناآشناست. تنها زماني مي‌توانيم از فضاي شهري به معناي واقعي برخوردار باشيم كه ظاهر و چهره شهر متناسب با معنا و باطن (يعني فرهنگ، باورها و عقايد) شكل گيرد تا بتواند براي تك‏تك افراد احساس آشنايي و معناداري را ايجاد كند. تامل در معناي اصيل «ساختن» و «مكان» مي‏تواند ارايه‏دهنده الگوي پيشنهادي به‏منظور اصالت بخشيدن به سيماي شهر در راستاي معناداري (دلالت‏گري) و زباني بودن آن باشد. اين مقاله با نگاهي پديدارشناسانه سعي در خوانش سيماي شهر به‌مثابه زبان شهر دارد.