بررسي مجازات سرقت از فرزند

Punishment for Theft from Children

سرقت از ديرينه‌ترين جرايم عليه اموال و مالكيت است كه همواره جوامع بشري از گذشته دور تاكنون با آن مواجه بودند و در همه زمان‌ها به شدت با آن مقابله شده است و مرتكبان آن با انواع مجازات‌هاي سنگين مواجه مي‌شدند .با اين‌حال، در زمينه سرقت از خويشاوندان در بسياري از نظام‌هاي حقوقي برخورد ارفاقي صورت مي‌گيرد. در فقه جزايي اسلام نيز اين ارفاق در خصوص والديني كه از فرزند خويش سرقت كنند، با تفاوت‌هايي به چشم مي‌خورد . فقهاي اماميه اين ارفاق را شامل پدر مي‌دانند، ولي درمورد مادر مانند ساير افراد هيچ‌گونه ارفاقي را قايل نيستند. با اين‌حال، بررسي موجود در اين نوشتار نشان مي‌دهد كه اولاً؛ جواز برداشت اموال فرزند توسط پدر به صورت مطلق نيست واين جواز مشروط به شرايط و وجود حالاتي است و ثانياً؛ بر اساس ادله موجود مادر نيز در صورتي كه از اموال فرزندش سرقت كند، همانند پدر ازاجراي حكم حد سرقت و قطع دست معاف است.

Theft is considered to be one of the most ancient crimes against properties and ownership to which human societies have engaged for a very long time. This crime has been intensively punished every time and everywhere and the people who committed such a crime have been treated with many kinds of heavy punishments. In any case, in many law systems theft from relatives is treated in a friendly way. In the Islamic criminal law this friendly way of treatment can also be seen concerning parents who steal from their children but with some differences. The twelver Shiite jurisprudents hold that this friendly way of treatment is limited to fathers and cannot be applied as to mothers. The present essay would indicate that lawfulness of father’s using properties of his children is not absolute but rather is conditional first, and should mothers steal from their children they would be treated as fathers not being punished for that secondly.