تعيين برنامه كشت بهينه زراعي بخش لاله آباد شهرستان بابل با استفاده از مدل برنامه ريزي خطي آرماني

الگوي بهينه كشت برنامه اي است كه با هدف مديريت بهينه تركيب مكاني محصول تدوين مي شود. با توجه به گستردگي پهنه مرزي كشور و تنوع اقليمي مناطق گوناگون، رسيدن به الگوي كشت مناسبي كه از آن بتوان حداكثر بهره برداري را از عوامل و نهاده هاي توليد به دست آورد ضرورتي انكارناپذير است. هدف اصلي اين مقاله به كارگيري مدل برنامه ريزي آرماني جهت تعيين الگوي بهينه كشت و مقايسه آن با شرايط موجود به منظور دستيابي هم زمان به اهداف اقتصادي و زيست محيطي است. اطلاعات مورد نياز از طريق تكميل پرسش نامه در سال زراعي 1389-1390 از بخش لاله آباد شهرستان بابل به دست آمد. جامعه آماري تعداد 350 نفر بهره بردار بودند كه 100 نفرشان به صورت تصادفيِ طبقه بندي شده انتخاب شدند و اطلاعات لازم از آن ها از طريق تكميل پرسش نامه اخذ گرديد. بر اساس نتايج مطالعه، كشت محصول برنج به منظور پايداري منابع آب و كاهش مصرف كود شيميايي و حفظ محيط زيست بايد كاهش يابد كه به جاي آن، افزايش سطح زير كشت سير و كلزا به منظور افزايش بازده برنامه اي (درآمد ناخالص) منطقه پيشنهاد شده است. استفاده از الگوي پيشنهادي درآمد را حدود 10 درصد افزايش مي دهد و مصرف منابع مهم ديگر همچون كود شيميايي، آب و نيروي كار را 9 تا 10 درصد مي كاهد كه اين امر منجر به پايداري منابع و حفظ محيط زيست در منطقه مي شود.