آموزش معماري پايدار يا آموزش پايدار معماري

اقبال عمومی به موضوع پایداری و معماری پایدار كه به موجی قوی در معماری امروز جهان و ایران تبدیل شده، ایجاب ك‌ننده نوعی بازنگری ناقدانه به منظورتنقیح و ارتقای گفتمان پایداری در معماری است. به ویژه اهمیت "آموزش معماری"، بذل توجه بیشتر را در این حیطه ضرورت م ی بخشد. با آنكه معماری سنتی ایران مفاهیم جوهری پایداری را به نحوی صادقانه و طبیعی در خود مستتر م ی داشته، در مقابل امروزه مواجهه سطحی با موضوع معماری پایدار تهدیدكننده اصالت آن است. نگرانی از چنین عارضه ای انگیزه تألیف این مقاله با نگاهی ناقدانه، آسی ب شناسانه و متمایل به ارائه راهبردهایی در حیطه آموزش بوده است. بر این اساس، ابتدا به تفاوت معن ی دار دو اصطلاح «آموزش معماری پایدار » و «آموزش پایدار معماری » پرداخته شده، ارجحیت عنوان دوم مورد ابرام قرار م ی گیرد. سپس به پیراستن مفهوم «معماری پایدار » از تصورات بدلی و نادرست پرداخته م ی شود. پس از این پیرایش مفهومی، فضای مقاله به سمت ارائه پیشنهادهای راهبردی جهت م ی گیرد و در سه مقیاس، از كلی به جزئی، ابتدا سه مفهوم كلی بنیادی، سپس شش گرایش راهبردی و آنگاه شش توصیه آموزشی پیشنهاد م یشود، تا نیل به «آموزش پایدار معماری » در جهت وصول به پایداری واقعی در محی طآموزشی معماری تسهیل گردد.