تحليل ژيواستراتژيكي روابط ايران و پاكستان با تاكيد بر عامل امنيتي

ايران و پاكستان به‌ عنوان دو بازيگر مهم در جنوب غربي آسيا و داشتن مرزهاي مشترك پهناور، به ميزان چشمگيري بر تحولات بين‌المللي تاثيرگذار بوده‌اند. ضرورت‌هاي سياسي و ژيواستراتژيكي بين ايران و پاكستان با وجود اختلاف در منافع و چشم‌اندازهاي سياسي درباره مسايل منطقه‌اي و جهاني، باعث ايجاد رابطه نزديك بين دو كشور شده است. ماهيت و محتواي روابط دوجانبه ايران و پاكستان درباره مسايل منطقه‌اي و بين‌المللي مختلف ازجمله مسايل امنيتي و مرزي، متغير افغانستان، هندوستان، امريكا، منافع فرقه‌اي شيعه و سني و گروه‌هاي بنيادگرا و سلفي، مسيله هسته‌اي، نيروهاي ناتو وغيره مي‌تواند بر آينده روند صلح و ثبات در آسيا تاثيرگذار باشد. در مقاله حاضر تلاش مي‌كنيم تا چشم‌اندازهاي مختلف روابط ايران و پاكستان را در محيطي ژيواستراتژيك امنيتي بررسي كنيم. بر اين اساس، نوشتار حاضر استدلال مي‌كند كه مهم‌ترين متغير در روابط ايران و پاكستان بعد از انقلاب اسلامي، به‌ طور عام و پس از 11 سپتامبر به‌ طور خاص، عامل امنيت استراتژيك در محيطي ژيواستراتژيك در منطقه است. درواقع، با توجه ‌به موقعيت ژيوپليتيكي و ژيواستراتژيكي دو طرف و مسايل امنيتي بين آنها، روابط في‌مابين دو كشور و نگاه استراتژيك سياست‌گذاران دو طرف به يكديگر درزمينه‌هاي مختلف نيز از مجراي محيط ژيواستراتژيك امنيتي و افزايش توان امنيتي خود در منطقه بوده است.