پايداري شهر از منظر شكل شناسي شهري (بررسي فشردگي در ارگ بم )

پايداري شهرهاي سنتي ايران در گذشته نه تنها نتيجه انسجام كالبدي آنها بلكه نتيجه توجه به شهر، به عنوان مكاني براي زندگي ساكنان آن بوده است. پژوهش حاضر در پاسخ به چگونگي پايداري ارگ بم از منظر شكل‌شناسي در تداوم زمان ابتدا با رويكردي تحليلي به تبيين چارچوبي نظري مبتني بر روابط ميان مولفه‌هاي شكل شناسي شهري و فشردگي از منظر آن در ارتباط با پايداري شهرها و سپس به نحوه انطباق آن با شرايط زندگي در ارگ بم مي‌پردازد. تحقيق حاضر بيانگر آن است كه تا زماني كه فشردگي كالبدي در ارگ بم در مطابقت و تركيب به هم تنيده عوامل انساني- دروني شهر بوده توانسته پاسخي موثر در پايداري آن از منظر شكل شناسي باشد. مولفه‌هاي مذكور دربرگيرنده مولفه كالبد مصنوع در مطابقت با كالبد طبيعي شهر، عمده ترين عوامل انساني (مولفه‌هاي عملكردي، اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و سياسي) در تركيبي به هم تنيده در طول زمان مي باشند.