از ساختار‌گرايي تا پسا‌‌ساختارگرايي

ساختارگرايي با تكيه بر اصولي همانند كل‌گرايي، سعي در كشف ساختار در پس واقعيت اجتماعي، سرايت قواعد زباني به فعاليت‌هاي اجتماعي، حل نظام‌هاي فرهنگي با تقابل‌هاي دوگانه، بي‌اعتنايي به تاريخ و زمان، نفي سوژه‌محوري، قياس‌ناپذيري ساختارها، مطالعه هم‌زمان ساختارها و توجه به عمق ساخت‌ها نسبت به روساخت‌ها در دو مكتب فرانسوي (ساختارهاي زباني) و آمريكايي (ساختارهاي اجتماعي) شناخته شده است. ساختارگرايي و پساساختارگرايي در وجهه انتقادي از فاعل شناسا (سوبژه) و تاريخ‌گرايي اشتراك دارند. در گذار از ساختارگرايي به پساساختارگرايي، كه به بياني گذار از مدرنيسم به پسامدرنيسم هم بود، ويژگي‌هاي زير قابل اشاره است: زبان، به عنوان يك رسانه غيرشفاف، واقعيت را شكل مي‌دهد، و پديده‌اي اجتماعي و جايگاهي براي مبارزه سياسي تلقي مي‌شود، سوژه‌ها در منشا خود اجتماعي هستند، و به نقش گفتمان و متن توجه جدي مي‌شود.