پراكندگي جغرافيايي اماميه در ايران دوره سلجوقي

Twelvers’ Geographical dispersion in Iran, Saljuqid Era

آگاهي از جغرافياي انساني گروه هاي مذهبي، مي تواند به شناخت تركيب جمعيت، ظرفيت‌هاي انديشه اي و توان مديريتي بزرگان آن مذهب براي گسترش باورهاي خود كمك كند. مذهب شيعه كه از آغاز اسلام به‌تدريج در ايران هواداراني يافته بود، در دوره سلجوقيان در مناطق قابل توجهي از ايران گسترش يافت. اين نكته با توجه به تعصب مذهبي سلجوقيان، بسيار قابل توجه است. محور اصلي اين مقاله، شناسايي مراكز جمعيتي با اكثريت و يا اقليت شيعي در حوزه كوير مركزي، شمال و شمال شرقي و جنوب ايران طي قلمرو حكومت سلجوقيان، با اشاره به زمينه هاي شناخت بهتر افراد و خاندان هاي شيعه در اين مناطق است.

Being informed of the human geography of religious groups could be of help towards detecting the mergence of population, thought potentials as well as the management aptitude of authorities of that religion towards the propagation of its beliefs. Shiism having gradually attracted some followers in Iran since the early Islam reached the considerable areas of Iran in Saljuqid era. Considering the religious prejudice of Saljuqid, this issue is of significance. The main issue of this article is the identification of population centers with Shiite majority or minority in the central Desert domain, north, northeast, as well as the south of Saljuqid territory illustrating the grounds of better appreciation of Shiite individuals and households in these areas.