بررسي ارتباط بين شاخص هاي توسعه مالي بخش بانكي و غير بانكي در ايران

در دهه­هاي اخير تغييرات زيست محيطي نامطلوبي همانند گرم شدن كره زمين و افزايش ميزان انتشار گازهاي گلخانه­اي نگراني­هاي زيادي را در سرتاسر جهان فراهم آورده است. به منظور دستيابي به رشد اقتصادي بالاتر، مشكلات زيست محيطي ناشي از فعاليت­هاي اقتصادي تبديل به يك موضوع بحث برانگيز شده است. هدف از انجام تحقيق حاضر، بررسي تاثير رشد اقتصادي، تجارت و توسعه مالي بر كيفيت محيط زيست در ايران مي­باشد. بدين منظور از داده­هاي آماري دوره ۱۳49-۱۳90 استفاده شده است. هم­چنين با استفاده از مدل خودتوضيح با وقفه­هاي توزيعي (ARDL) روابط كوتاه مدت و بلندمدت بين متغيرهاي مدل برآورد شده و مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. نتايج نشان مي­دهد توسعه مالي و رشد اقتصادي سبب افزايش تخريب محيط زيست مي­گردند. به­علاوه افزايش درجه باز بودن تجاري در ايران سبب كاهش تخريب محيط زيست مي­شود. ضريب جمله تصحيح خطا (ECM) نشان مي­دهد كه در هر دوره ۵۱ درصد از عدم تعادل تعديل شده و به سمت روند بلندمدت خود نزديك مي­شود. آزمون­هاي ثبات ساختاري CUSUM و CUSUMQ نيز نشان­دهنده باثبات بودن ضرايب تخمين در طول دوره مورد مطالعه هستند.