بررسي مقايسه اي تربيت و فرزند پروري از ديدگاه روانشناسي و اسلام

فرزند پروري ازجمله مباحثي است كه در طول تاريخ مورد توجه نوع بشر بوده و اقدام در جهت تربيت افراد ،در تمام جوامع از ابتدايي و انسانهاي اوليه گرفته تا جوامع متمدن و انسانهاي فرهيخته وجود داشته است . اگرچه تربيت در ميان اقوام مختلف و در سير تاريخي اش ظهور و بروز متفاوت داشته و به شيوه هاي گوناگون اعمال گرديده اما تجلي تمامي اين اقدامات گوياي درك انسان ها از ضرورت تربيت بوده و نقش والدين به ويژه مادر در اين ميان انكار ناپذير است. در حوزه روانشناسي تحقيقات گسترده اي در مورد سبك هاي فرزند پروري مطرح شده است كه عبارتند از : فرزند پروري مقتدرانه ، مستبدانه ، سهل گيرانه و مسامحه كارانه . در متون و احاديث اسلامي نيز به شيوه ي تربيت فرزندان از ديدگاه قرآن و معصومين (ع) اشاره شده است . با توجه به اهميت فرزند پروري و تاثيرآن بر سعادت و پيشرفت جامعه ، دراين مقاله سعي بر آن است تا با روش توصيفي – تحليل و كتابخانه اي ، شيوه فرزند پروري در روانشناسي مورد بررسي قرار گرفته و با فرزند پروري در اسلام به عنوان كامل ترين دين آسماني مقايسه صورت گيرد.