نقش واسطه اي همدلي همسران در ارتباط بين الگوهاي فراغت با خرسندي و ثبات ازدواج

هدف اين پژوهش تعيين جايگاه همدلي همسران به عنوان متغير واسطه اي در ارتباط بين فعاليتهاي فراغتي با شادي و ثبات ازدواج بود. روش پژوهش از نوع همبستگي بود؛ بدين منظور270 نفر از متاهلان شهرستان كرمانشاه مشروط به گذشت چهار سال از زندگي مشترك آنها به روش خوشه­اي چند مرحله­اي انتخاب شدند. مقياس راهبردهاي حفظ رابطه (RMSM)، شادكامي زناشويي (MHM)، نيمرخ فراغت خانواده (FLAP) و ثبات ازدواج ابزار استفاده شده در اين پژوهش بودند. براي تحليل داده­ها از تحليل مسير استفاده شد. تحليل داده ها نشان داد كه الگوهاي تعادلي و هسته اي فراغت با همدلي همسران و همدلي با ثبات ازدواج و رضايتمندي زناشويي رابطه دارد. هم­چنين همدلي همسران نقش واسطه­اي در ارتباط الگوهاي فراغت خانواده با رضايتمندي و ثبات زناشويي ايفا مي­كند. مي توان چنين استنباط كرد كه فعاليتهاي فراغتي توسط اعضاي خانواده طبق ساختار خاص خود، محرك اصلي برانگيزنده حس همدلي طرفين و تبيين كننده كيفيت روابط همسران و نهايتاً ثبات و تداوم ازدواج است.