خود ناتوان سازي بر اساس فرايندهاي خانواده، اثر واسطه اي خودكارآمدي تحصيلي

پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه فرايندهاي خانواده، خودكارآمدي تحصيلي و خودناتوان­سازي دانشجويان دانشگاه انجام پذيرفت. شركت كنندگان پژوهش شامل 335 نفر (208 دختر و 127 پسر) از دانشجويان دانشگاه شيراز بودند كه براساس روش نمونه برداري خوشه اي چندمرحله اي تصادفي انتخاب شدند. به منظور بررسي متغيرهاي پژوهش هر يك از شركت كنندگان مقياس فرايندهاي خانواده نوجوان ازدمير، وازسوني و كوك، 2013)، مقياس خودكارآمدي تحصيلي (گرين و ديگران، 2004)، و مقياس خودناتوان­سازي (جونز و رادوالت، 1979) را تكميل كردند. نتايج تحليل رگرسيون چندگانه همزمان نشان دادند: الف) ابعاد فرايندهاي خانواده (نزديكي و تاييد همسال) خودناتوان­سازي را به طور منفي پيش­بيني­ مي كنند، ب) ابعاد خانواده (نزديكي و تاييد همسال) پيش­بيني كننده مثبت خودكارآمدي تحصيلي است، ج) خودكارآمدي­تحصيلي به طور منفي پيش­بيني­كننده­ خودناتوان­سازي است. در مجموع، نتايج نشان دادند خودكارآمدي­تحصيلي مي­تواند به عنوان متغير واسطه­اي بين دو بعد فرايندهاي خانواده (نزديكي به والدين و تاييد همسال از سوي والدين) و خودناتوان­سازي در نظر گرفته شود.