درآمدي روش‌شناسانه بر تبيين كاركردي در جامعه‌شناسي دوركيم

نظريه‌ي كاركردگرايي يكي از چند نظريه‌ي كلاسيك در جامعه‌شناسي است كه چارچوب روش‌شناختي آن را اميل دوركيم پايه‌گذاري كرده و گستره‌ي آن از فرانسه، به كل اروپا و آمريكا بسط يافته است. اين مقاله ابتدا به بازسازي، نقد و بررسي ساختار منطقي تبيين كاركردي پرداخته، سپس تفاوت اين نظريه را با تبيين‌هاي غايت‌شناسانه، فايده‌گرايي و پراگماتيسم بيان مي‌كند. ابهام در واژگان كليدي اين نظريه (وضعيت بهنجار، كاركرد و نظام اجتماعي)، نقد ناپذيري، ماهيت غير تاريخي و ناتواني آن در تبيين مناسب برخي از پديده‌هاي اجتماعي از جمله نقدهاي واردشده بر اين ديدگاه هستند كه در اين مقاله بحث و بررسي شده‌اند. در پايان پيشنهاد شده است كه در هنگام استفاده از تبيين كاركردي، به مشكلات روش‌شناختي آن و چگونگي تاثيرپذيري مطالعات اجتماعي از اين مشكلات توجه شود.