بررسي عوامل موثر بر موفقيت يا شكست شركت هاي نوپاي فناوري نانو در ايران

فناوري هاي نوين و پيشرفته نقش اساسي در مزيت رقابتي كشورها ايفا مي كنند. از جمله ي اين فناوري هاي پيشرفته؛ فناوري نانو است كه مورد توجه بسياري از كشورها و سرمايه گذاران شان قرار گرفته است. در اين راستا نقش شركت هاي فعال در حوزه فناوري نانو چشمگير بوده و دست يابي به مزيت رقابتي در سطح كلان، از گذر تداوم فعاليت هاي اين شركت ها تحقق مي يابد. هدف از اين پژوهش بررسي عوامل موثر بر موفقيت و شكست شركت هاي نوپاي فناوري نانو در ايران مي باشد. جامعه آماري اين پژوهش شامل: مديران، مالكان و كارشناسان صاحب نظر در شركت هاي حوزه فناوري نانو مي باشد. به دليل محدود بودن جامعه آماري، تمام شماري از جامعه صورت گرفته است و شركت هاي بالاي 3 سال فعاليت و شركت هاي شكست خورده اي كه از اين صنعت خارج شده اند، بررسي شدند. بعد از بررسي در ادبيات موضوع، متغيرهاي اثرگذار بر موفقيت يا شكست شركت هاي نوپاي فناوري نانو در ايران شناسايي شدند و با استفاده از آزمون تحليل واريانس دوعامله، توسط نرم افزار Minitab تحليل شدند؛ كه اثرات متغيرهاي ويژگي هاي كارآفريني موسسان، سطح تحصيلات، تجربه صنعتي و مديريتي، داشتن طرح كسب و كار، ميزان آورده مالي، دسترسي به وام بانكي، ساير حمايت ها، شبكه تجهيزات و آزمايشگاه(خارج از كشور) و (داخل كشور)، بازار دولتي، شبكه تامين و توزيع، ميزان نوآوري، نوع مالكيت و دانش فني، ارتباط با اساتيد دانشگاه، نهادهاي مالي، شركت ها و موسسات و افراد خارج از كشور تاييد شدند.