اثربخشي مداخله مثبت نگر گروهي دركاهش نشانه هاي افسردگي و اضطراب و افزايش ميزان رضايت از زندگي دختران نوجوان

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مداخله مثبت ­نگر گروهي دركاهش نشانه هاي افسردگي و اضطراب و افزايش ميزان رضايت از زندگي دختران نوجوان انجام شد. روش: 31 دانش ­آموز 14 تا 15 ساله، با نشانه هاي خفيف تا متوسط افسردگي و اضطراب با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دوگروه آزمايش و كنترل جاي گرفتند. آموزش ­هاي مثبت­ نگر طي 11 جلسه دو ساعته، به گروه آزمايش ارائه شد. نشانه هاي افسردگي و اضطراب توسط مقياس 21 گويه اي افسردگي، اضطراب و استرس (DASS-21) و ميزان رضايت از زندگي توسط مقياس رضايت از زندگي (SWLS)، پيش و پس از مداخله و چهار و نُه ماه پس از اتمام مداخله اندازه گيري شد. براي تحليل داده­ها از روش تحليل واريانس با اندازه­ گيري مكرر استفاده شد. يافته ­ها: يافته ها نشان داد درگروه آزمايش نسبت به كنترل، نشانه هاي افسردگي (87/11F=، 002/0p=)، اضطراب (31/9F=، 005/0p=) و استرس (62/12F=، 001/0p=) كاهش و ميزان رضايت از زندگي (18/10F=، 003/0p=) افزايش داشت. تغييرات درون گروهي تمامي متغيرهاي پژوهش در مرحله پيگيري چهار و نُه ماهه در مقايسه با مرحله پس آزمون معنادار نبود. نتيجه گيري: آموزش­هاي مثبت­ نگر باعث كاهش معني دار افسردگي، اضطراب و استرس و افزايش معني دار رضايت از زندگي مي شود. بنابراين مي­ توان آن را براي كاهش نشانه هاي پيش باليني به كار برد.