ارزيابي مولفه‎هاي معرفت‎شناختي عصر روشنگري و تاثير آنها بر آرا ِ اقتصاددانان كلاسيك

قرون جديد دربردارنده نوع نگرش و انتخاب روش و تلاش‎هاي علمي و فلسفي دانشمندان و فيلسوفان و علماي علوم اجتماعي است كه در پنج قرن اخير صورت گرفته و از انباشته شدن آنها، نوعي معرفت‎ در خصوص پديده‎ها به ‎وجود آمده است. از آنجا كه وقوف بر ساختار و عناصر تشكيل‎دهنده اين معرفت كه در علوم اجتماعي و انساني متجلي گرديده است، ضروري مطالعات معرفت‎شناسانه براي ادراك هرچه صحيح‎تر علوم مختلف و از جمله علم اقتصاد است، شناخت برخي مولفه‎هاي اين معرفت‎شناختي، از قبيل رياضي و مكانيكي ديدن جهان، تجربه‎گرايي، عقلانيت، علم‎گرايي، اومانيسم، قانون‎گرايي، آزادي، لذت‎گرايي و دنياگرايي، در اين مقاله جست‌و‎جو شده و با معرفي مهم‎ترين محورهاي فكري و تحول‎آفرين مطروحه، در قرون هفدهم و هجدهم كه عصر روشنگري ناميده شده، تلاش شده است تا حضور اين مولفه‎ها در نگرش و آرا ِ اقتصاددانان مكتب كلاسيك تبيين شود. مقاله بر آن است كه نگاه، روش، جهان‎بيني، واقع‎گرايي و سياست‌گذاري‎‎هاي اقتصاددانان كلاسيك براي حل مسايل اقتصادي محيطي كه در آن زندگي مي‎كردند، تا حدود بسياري وام‎دار مولفه‎هاي معرفت‎شناختي عصر روشنگري است؛ مقوله‎اي كه لحاظ آن براي جامعه علمي اقتصادي كشور ما اهميت بسياري دارد.