بررسي بازتاب شاهنامه فردوسي در شاهكار رحيم معيني كرمانشاهي

ژرار ژنت نظريّه ترامتنيّت را با توجّه به آشنايي با نظريّه بينامتنيّت يوليا كريستوا در نيمه دوم قرن بيستم ميلادي مطرح كرد. نظريّه ترامتنيّت به پنج بخش تقسيم مي‌شود: 1ـ بينامتنيّت. 2ـ فرامتنيّت. 3ـ سرمتنيّت. 4ـ پيرامتنيّت. 5ـ زبرمتنيّت. پس از فردوسي، سنّت حماسه‌سرايي با الهام‌گيري از شاهنامه ادامه پيدا كرد. بازتاب شاهنامه فردوسي در تمام آثار حماسي كه پس از قرن چهارم هجري سروده شده، مشهود است. از جمله اين آثار، «شاهكار» اثر رحيم معيني كرمانشاهي است كه در آن تاريخ پس از سقوط ساسانيان تا اواخر دوره قاجاريّه در قالب مثنوي و به وزن شاهنامه به نظم كشيده شده است. «شاهكار» كه در نوع حماسه مصنوع و تاريخي قرار مي‌گيرد، از شاهنامه فردوسي در زمينه‌هاي مختلف تاثير پذيرفته است. بازتاب شاهنامه بر اساس نظريّه ترامتنيّت در شاهكار معيني كرمانشاهي زياد است و اين بازتاب باعث شده است تا اثري زيبا و درخور ستايش شكل گيرد. نگارندگان در اين جستار بر آنند كه بر اساس نظريّه ترامتنيّت، به صورت مدوّن و منسجم اين تاثيرها را مورد بررسي و تحليل قرار دهند.