بررسي ظرفيت‌هاي نمايشي حكايت «زن پارسا»ي الهي‌نامه عطار براي اقتباس نمايشنامه

نگاهي به سابقه اقتباس از متون ادبي در هنرهاي نمايشي ازجمله سينما، تلويزيون و تياتر در جهان نشان مي دهد كه اقتباس مي تواند خلاهاي متني موجود در بخش تياتر و ساير انواع نمايش را به بهترين وجه پر كند. در ادبيات فارسي، به رغم توصيفي بودن متون ادبي، كم نيستند آثاري كه ظرفيت هاي نمايشي زيادي دارند و مي توان با بهره گيري از آن ها به غناي متون نمايشي افزود. يكي از اين آثار كه به دليل شهرت منطق‌الطير و تذكرهالاوليا ، ارزش‌هاي ادبي و هنري آن كمتر شناخته ‌شده، الهي‌نامه عطار نيشابوري است. اين اثر سرشار از حكايت‌هاي داستاني است كه برخي از آن ها از ظرفيت‌هاي نمايشي بسياري برخوردارند و تاكنون موردتوجه پژوهشگران قرار نگرفته اند. در اين مقاله با تكيه بر جايگاه و اهميت اقتباس از آثار ادبي، به روش توصيفي-تحليلي و براساس تعريف قرن هجدهمي از تياتر ارسطويي، ظرفيت‌هاي نمايشي حكايت زن پارسا بررسي و وجوه معنايي و ويژگي هاي ساختاري و ... آن، به عنوان زمينه اي مناسب براي اقتباس تحليل مي‌شود.