گردشگري سبز، محيط زيست و توسعه پايدار

Green Tourism, Sustainable Environment and Development

اگر بخواهيم از صنعت جهانگردي تعريف مشخصي داشته باشيم كه متناسب با نگاه جمهوري اسلامي‌ايران به اين مقوله باشد، بايد بگوييم: جهانگردي يك فعاليت فرهنگي منبعث از فطرت جستجوگر انساني است. در جريان تكامل رويكردهاي برنامه‌ريزي براي توسعه جهانگردي، رويكردي كه بيشتر از ساير رويكردها مقبوليت يافت، توجه به گردشگري پايدار بود، بدين معني كه گردشگري را به عنوان مكمل همه شيوه‌هاي امرار معاش انسان‌ها در مناطق گردشگر پذير ارزيابي مي‌كرد. امروزه جهانگردي سبز يا فرهنگي يا پايدار، اشكال تكامل يافته جهانگردي هستند و در واقع جهانگردي در اين مرحله تبديل به يك رشته‌ي مستقل علمي‌شد كه به آن از منظر علوم انساني و به عنوان يك معرفت نوين نگاه مي‌شود. اين نوع از گردشگري بيشتر طرفدار محيط زيست بوده و پايداري آن را در نظر مي‌گيرد. روش تحقيق در اين مقاله از نوع مطالعات كتابخانه‌اي بوده و هدف بررسي گردشگري سبز بر محيط زيست و توسعه پايدار مي‌باشد.

If we have a clear definition of the tourism industry which is appropriate for the Islamic Republic of Iran while looking at this issue, it is definitely this one: tourism is a cultural practice which is rooted in curious human nature. In the evolution of planning strategies for tourism development, one which was more acceptable than others would focus on sustainable tourism and looked at tourism as a complement of people’s earning their lives in tourist centers. Today, green tourism or cultural or sustainable forms of tourism have evolved into an independent scientific discipline which is seen as a science from humanistic viewpoint. This type of tourism is more environment friendly and sustainable. The present study was a library one which aimed at analyzing the effect of green tourism on sustainable environment and development.