سازگاري هاي سوخت و سازي و درون ريز تمرين هوازي در مردان داراي سندرم متابوليك پيشرفته

Metabolic and endocrine adaptations of aerobic training in men with generalized stages of metabolic syndrome

هدف این تحقیق بررسی سازگاری های سوخت و سازی، هورمونی و نروتروفینی به تمرین هوازی در مردان میانسال دارای سندرم متابولیك بود. 30 مرد چاق میان سال دارای تعداد بالای شاخص‌های خطر متابولیك (سن: 3/5±2/58 سال، وزن: 3/8±0/95 كیلوگرم، قد: 0/7±0/173 سانتی‌متر، شاخص‌توده‌بدن: 5/1±5/31 كیلوگرم‌بر‌مترمربع و اوج‌اكسیژن‌مصرفی: 2/4±0/20 میلی‌لیتر بر كیلوگرم در دقیقه) به طور تصادفی به دو گروه ورزش و كنترل تقسیم شدند و در زمان های قبل و بعد از انجام هشت هفته تمرین هوازی با شدت متوسط (سه جلسه در هفته با شدت 60 تا 50 درصد از اوج اكسیژن مصرفی) مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه‌های خونی ناشتا و متغیرهای غذایی در هر دو مرحله ثبت شدند. از آزمون‌های تی‌مستقل، ضریب‌همبستگی‌پیرسون، رگرسیون‌مرحله‌ای و تحلیل‌واریانس‌اندازه گیری‌مكرر برای بررسی داده‌ها استفاده شد. تمرین ورزشی علاوه بر كاهش مقدار كل شاخص-های خطر متابولیك، امتیاز كل خطر متابولیك، وزن بدن و كورتیزول سرم، همچنین سبب افزایش حساسیت انسولینی، اوج اكسیژن مصرفی، عامل رشد عصب، عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز، عامل رشدی شبه انسولین-1 و تستوسترون سرم شد (05/0>P). در طول تحقیق تفاوت معنی‌داری در مقدار پروتئین، قند، چربی و كل غذای مصرفی روزانه مشاهده نشد(05/0P). نتیجه‌گیری می‌شود كه تمرین هوازی در وضعیت سندرم متابولیك پیشرفته علاوه بر بهبود وضعیت متابولیك و حساسیت انسولینی، سبب تغییر حالت سوخت و سازی بدن به سوی وضعیت آنابولیك می‌شود.

Whether the metabolic reserve in generalized metabolic syndrome (MetS) induced by aerobic training modifies synergistically the circulatory corticosteroids, neurotrophins, and insulin resistance, still remains to be elucidated.Following to a graded exercise test (GXT) to exhaustion, middle-aged obese males with high number of metabolic risk factors (n=30, Age: 58.2±5.3 yrs, Weight: 95.0±8.3 kg, BMI: 31.5±1.5 kg/m2. Height: 173.0±7.0 cm and VO2peak: 20.0±4.2 ml/kg/min) were randomly divided into exercise and control groups and examined before and after 8 weeks of moderate intensity aerobic training (3 sessions per week; by 50-60% of V̇O2peak). Fasting blood samples were taken and the nutritional variables were also recorded at both occasions. The independent sample T test. Pearson Rheo, stepwise regression and ANOVA for repeated measurements were used to analyze the data. Exercise training not only increased insulin sensitivity, Vo2peak, serum nerve growth factor, brain derived neurotrophic factor, insulin like growth factor-1 and testosterone; but also decreased all the metabolic risk factors, body weight, Z MetS, and serum cortisol level (P<0.05). No significant differences were observed in daily amount of dietary protein, carbohydrate, lipid and the total consumed food through the study (P>0.05). Waist circumference, nerve growth factor and body weight were recognized as the most important predictors of testosterone/cortisol ratio (P<0.05). It can be concluded that aerobic training in generalized MetS, improves metabolic status and insulin resistance in addition to switching into an anabolic state.