مناسبات مولوي و سنايي در باب علم و تقليد در عرفان

Rumi and Sanai Relations in Imitations on Science and Spirituality

مساله تقليد و تحقيق و به ويژه علوم تقليدي و تحقيقي از نظر عارفان جايگاهي مهم دارند. عارفان تقليد و به ويژه علومي را كه حاصل تقليد باشد نكوهش مي‌كنند، زيرا آن را چيزي جز قيل و قال نمي‌شناسند؛ به همين دليل اين گونه علوم از نظر عارفان راهگشا نيستند و نفع و ارزشي ندارند. در مقابل اين علوم تقليدي كه كسبي يا تجربي هستند علوم لدنّي يا تحقيقي قرار دارد كه بايد از طريق رياضت و مجاهدت و مراقبت و تصفيه دل به آن دست يافت. عارفان و به ويژه مولانا اجتهاد در اصول را پيشنهاد و پيروي بي‌خردانه از انديشه و روش آبا و اجداد را نكوهش مي‌كنند و تسليم در مقابل اصول اثبات شده را بي‌خردانه مي‌دانند. عارفان معتقدند علم تقليدي براي فهم حقايق جهان بسنده نيست و براي رسيدن به يقين، استدلال كارآيي كافي ندارد و بي‌ترديد تا به تحقيق نرسند به حضرت حق نخواهند رسيد.

The issue of imitation and duplication of research, especially in terms of research and mystics have an important place. Imitation and emulation, especially the mystic science which is to be condemned, because it knows nothing but noise; Why not help these mystics of science. In front of this parody of the Kasbi or empirical science or research is ladoni and the benefit of no value through ascetic is man who should endeavor to reach the heart of care and treatment. Rumi, particularly in the discretion of the proposal and compliance injudicious thoughts and fathers are condemned and surrender to the proven principles as injudicious. Mystics believe that science is not merely an imitation of the world to know the truth and for sure, the argument does not go far enough and no doubt the inquiry will not reach to his right. Keywords: Anti-reason, A science, imitation, Sanai, Rumi.