تأثير 2 نوع تمرين سرعتي- تناوبي و استقامتي- تداومي با شدت و حجم‌هاي مختلف بر سطح ماركرهاي التهابي

No title ###

مقدمه: در مطالعات مقطعی و طولی، اثر ضدالتهابی تمرین ورزشی تائید و به تاثیر آن بر سایتوكاین‌های مختلف التهابی و نیز پیش‌التهابی اشاره شده است. هدف از تحقیق حاضر مقایسه دو شیوه تمرین سرعتی - تناوبی با شدت بالا و حجم پایین و تمرین استقامتی - تداومی با شدت متوسط و حجم بالا بر سطوح ماركرهای التهابی می‌باشد. روش‌ها: شانزده دانشجو با میانگین و انحراف معیار سنی 2 ± 23 سال و وزن 3/9 ± 2/65 كیلوگرم و حداكثر اكسیژن مصرفی 26/5 ± 96/33 میلی‌لیتر بر كیلوگرم در دقیقه داوطلبانه در این تحقیق شركت كردند. تمرین  سرعتی - تناوبی شامل وهله‌های 4 تا6 تایی آزمون وینگیت با حداكثر توان با 4 دقیقه ریكاوری بین وهله‌ها و تمرین استقامتی - تداومی شامل 90 تا 120 دقیقه فعالیت با شدت 65% حداكثر اكسیژن مصرفی بروی دوچرخه كارسنج كه هر دو تمرین (برای 3 روز/ هفته) به مدت 2 هفته بود. در هر دو گروه قبل و 2 روز پس از اتمام پروتكل نمونه‌های خون و سرم جهت بررسی سطح اینترلوكین 6 (Interleukin 6)، اینترلوكین10 و (Interleukin 10)پروتئین واكنش پذیر C (C Reactive Protein)، سلول‌های سفید خون (White Blood Cell)، گلوكز و انسولین گرفته شد. شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) با استفاده از غلظت گلوكز و انسولین محاسبه گردید. داده‌ها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس مكرر و من ویتنی یو مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج نشان داد، بین تاثیر دو نوع برنامه تمرینی منتخب بر كلیه عوامل مذكور تفاوت معنی‌داری وجود ندارد (05/0P>).  نتیجه‌گیری: در مجموع، بر اساس یافته‌های تحقیق حاضر نتیجه‌گیری می‌شود كه تمرین سرعتی - تناوبی و تمرین استقامتی - تداومی بر ماركرهای التهابی تاثیر یكسانی دارند.

No Abstract#####