پرتو اخلاق زيست محيطي در آينه اخلاق مهندسي

شايد بتوان ادعا كرد كه تقريباً بيشتر ادوات و ابزارهايي كه در دنياي فناورمحور امروز گرهي از مشكلات بشر مي گشايند، به گونه اي وامدار دانش مهندسي هستند. انسان در محيطي زندگي مي كند كه بايد مطابق قوانين و قواعد آن رفتار كند. در حيطه اخلاق مهندسي، بحث بر سر اولويت دادن به سلامت انسان و محيط پيرامون آن و ارج نهادن به آسايش آدمي است. نگرش هاي اخلاقي گوناگون نيز از همين دريچه راهي به سوي اخلاق مهندسي مي گشايند. محيط زيست و مهندسي در تعامل با يكديگرند و شايسته است تا مهندسان در امور حرفه اي خود مراقبت از محيط زيست را نيز امري مهم قلمداد كنند و محصول طراحي آنها افزون بر آنكه بيشترين سود و كمترين زيان را براي جامعه بشري داشته باشد، ارضاكننده محدوديت هاي زيست محيطي نيز باشد. از اين منظر است كه اخلاق زيست محيطي در اخلاق مهندسي و چارچوب هاي كاري مهندسان جايگاه مي يابد. اين مقاله مي كوشد ابعاد گوناگون اخلاق زيست محيطي در آينه اخلاق مهندسي، نگرش هاي اخلاقي جاري در اخلاق مهندسي و مسائل پيراموني آن را نشان دهد.