بررسي تنوع چندقلوزايي در چهار جمعيت گوسفندان متعلق به عشاير ايران با استفاده از اطلاعات توام فنوتيپي، نشانگرهاي DNA و سيستم اطلاعات جغرافيايي

هدف تحقيق حاضر، تجزيه و تحليل تنوع صفت دوقلوزايي گوسفند پرورش يافته در سيستم مرتعي به­وسيله عشاير بر اساس فنوتيپ مستقيم، نشانگرهاي DNA توام با نمايش در سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) مي­باشد. به اين منظور، از چهار نژاد گوسفند پرورش يافته به­وسيله عشاير در سيستم مرتعي، مجموعاً 97 ميش بالغ ( افشاري=19، بلوچي=18، ماكويي=30 و مهربان =30) براي ارزيابي تنوع ژنتيكي باروري با استفاده از اطلاعات فنوتيپي، آناليز اطلاعات DNA و سيستم اطلاعات جغرافيايي DIVA-GIS جمع­آوري شد. در مورد اطلاعات ژن­هاي كانديدا، چندشكلي دو ژن GDF9 و BMP15 با استفاده از PCR-RFLP بررسي شد و نهايتاً نتايج بدست آمده از فنوتيپ و ژنوتيپ در مقياس نقشه قرار گرفت. نتايج جالب بدست آمده نشان داد كه چندقلوزايي به طور معني­داري (P<0.01) تحت تاثير ژنوتيپ هر ژن كانديدا در اين مطالعه قرار مي­گيرد، بطوري كه ژنوتيپ­هاي هتروزيگوت براي هر دو جايگاه ژني، چندقلوزايي بيشتري نسبت به ژنوتيپ­هاي هموزيگوت نشان دادند (P<0.01). طبق نتايج سيستم GIS، مناطقي كه در شمال غرب ايران قرار گرفته­اند تنوع بالاتر دوقلوزايي را نشان دادند. شايد بتوان از اين نتايج، در سياست­گذاري­هاي ملي حفظ ذخائر ژنتيكي گوسفندان بومي ايران و شناسايي پتانسيل­هاي موجود گوسفندان پرورش داده شده در سيستم باز مرتعي به­وسيله عشاير كشور بهره برد.