بررسي كاربرد گويش محلي در آثار صادق چوبك

Domestic language influences on Sadegh Chuback works

صادق چوبك از نويسندگان سرشناس ادبيات داستاني ايران است. او يكي از نويسندگان پيش‌گام در زمينه‌ي ادبيات اقليمي و بومي ايران به‌شمار مي‌آيد. يكي از ويژگي‌هاي اين نوع ادبي، بهره بردن فراوان از عناصر زباني و اقليمي زادگاه و محل زندگي نويسنده است. چوبك در دو كتاب سنگ صبور و تنگسير از گويش رايج اقليم بوشهر و تنگستان و شيراز به فراواني استفاده كرده است. اين مقاله در دو بخش تدوين شده است. در بخش اول، واژگان، اصطلاحات و كنايات، تركيبات، افعال جنوبي و هم‌چنين «شروه» كه يك نوع آواز غمگين جنوب است، در آثار او بررسي مي‌شود و در بخش دوم در كتاب سنگ صبور، لحن شخصيت‌هاي داستان وارسي مي‌شود تا تناسب لحن شخصيت‌ها با جايگاه اجتماعي و فرهنگي آن‌ها كه يكي از خصوصيات مكتب نويسندگي چوبك (ناتوراليسم) است نشان داده شود.

Sadegh Chuback is one of the Iranian storied literature famous writers.He is one of the pioneer writers in continental and domestic literature of Iran. This kind of literature use continental aspects of writer birthplace in a lot of situations. Thus, he has used Bushehr, Tanghestan and Shiraz contemporary dialect in his books, Sange Sabur and Tangsir. This article has been organized in two divisions: 1- investigating Iran southern Cities Vocabularies, expressions, and word compounds and their presents in his works, as well as a kind of southern sad poem, Sherveh, and in the next part we have studied Sange Sabur story characteristics tone (tune) to see whether there is coordination between characteristics tone and their social and cultural status, i.e. one of naturalism school characteristics.