مثنوي هاي عطار و مثنوي مولوي

«مثنوي هاي عطار»، پدري معنوي و الگويي عملي براي مثنوي مولوي به شمار مي رود. اين حكايت كه عطار، يك مثنوي خود را به مولويِ نوجوان هديه مي دهد، تمثيلي براي جانشيني و دست به دست دادنِ پرچم معنويِ عرفان و تصوف عاشقانه ايراني و اسلامي، از مرشدي روحاني به شاگردي كه آتش در سوختگان عالم زد، مي باشد. چنانكه اين پرچم را عطار از سنايي گرفته بود و به همين دليل مولوي گفته: عطار روح بود و سنايي دو چشم او ما از پي سنايي و عطار آمديم انديشه ها و تمثيل هاي عطار در افكار عرفاني و قالب و محتواي مثنوي مولوي تاثيري روشن داشته است كه در اين مقاله پس از بيان مشتركات اساسي آن دو، در بخش تعليمي، به استفاده مشترك از زبان ديوانگان و همچنين تاثيرهاي لفظي و مضموني و حكايت هاي مثنوي هاي عطار در مثنوي مولوي پرداخته و احصا نموده است.