واقع گرايي انگيزه اي براي طنز و هزل در مثنوي مولوي

انگيزه اصلي و اساسي مولوي در سرودن مثنوي، آموزش و تعليم است. وي به عنوان شاعري واقع گرا، از واقعيت هاي پيراموني خويش بسيار تاثير پذيرفته است و آنها را براي بيان نكات عالي اخلاقي، عرفاني و الهي به كار گرفته است. در اين ميان از طنز و هزل نيز به عنوان واقعيتي انكار ناپذير و وسيله اي براي جذب مخاطبان مثنوي بهره برده است. در اين جستار تلاش مي كنيم تا ابتدا طنز و هزل را از ديدگاه برخي صاحب نظران تعريف كنيم و سپس اين نكته را باز نماييم كه مولانا جلال الدين بلخي با توجه به واقعيات جامعه و شناخت درست مخاطبان خويش، از طنز و هزل براي آموزش اخلاق و عرفان و . . . به خوبي استفاده نموده است.