اثر هوش عاطفي در بهبود رضايت و عملكرد شغلي كاركنان در نهادهاي آموزش عالي: مطالعه موردي دانشگاه شيراز

هدف كلي از انجام اين پژوهش بررسي نقش هوش عاطفي در پيامد هاي كاري (رضايت و عملكرد شغلي) كاركنان در نهادهاي آموزش عالي مي­باشد. روش پژوهش در اين مقاله، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه مورد بررسي شامل كليه كاركنان اداري دانشگاه بود كه از طريق روش نمونه گيري طبقه اي و برحسب جنسيت، سابقه كاري، وضعيت استخدامي و سطح تحصيلات 285 نفر انتخاب و مطالعه شدند. ابزارهاي مورد استفاده جهت گردآوري داده هاي پژوهش شامل مقياس رفتاري هوش عاطفي (EIBS) ميشل تمكزاك (2010)، پرسشنامه رضايت شغلي اسچجودت (2002) و پرسشنامه عملكرد شغلي توماس و رييو (1997) مي­باشد كه پس از محاسبه روايي و پايايي، اين ابزار بين افراد نمونه توزيع شده و سپس داده ها با استفاده از روش هاي آماري تي تست تك نمونه اي، ضريب همبستگي پيرسون و مدلسازي معادلات ساختاري مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج پژوهش نشان داد هوش عاطفي كاركنان، پيش بيني كننده­ي مثبت و معنادار رضايت كاركنان و هم­چنين پيش بيني كننده ي مثبت و معنادار عملكرد كاركنان مي باشد.