تلفيق علم و تكنولوژي در برنامه درسي دوره ابتدايي

يكي از موضوعاتي كه در نظام آموزشي بايد بدان پرداخت، آموزش است. آموزش از تركيب چهار نظام كه در تعامل با يكديگرند، به وجود آمده است. اين چهار نظام عبارتند از تدريس، يادگيري، ساختار و برنامه درسي. برنامه درسي طرحي براي عمل است كه ساختار را هدايت مي كند. موضوع ديگر، جايگاه دانش و چگونگي تبديل آن به ماده درسي است. در تعليم و تربيت پست مدرن، دانش به خودي خود هدف نيست، بلكه هدف، «گفتمان سازنده دانش» است به همين جهت در كلاس درس، تمركز بر ساختن دانش، فهم، همكاري و مشاركت است. نظام آموزشي كشور ها به منظور تربيت فراگيراني مستقل، منعطف، خلاق و داراي تفكر انتقادي لازم است در حوزه اهداف، محتوا، وسايل، روش ها و نيز فرصت ها و فعاليت هاي تربيتي تجديدنظر به عمل آورند. از ديرباز طراحي برنامه درسي و ارائه موضوعات به شكل هاي مختلف صورت گرفته است. در آغاز قرن بيستم متفكران تعليم و تربيت در مسير تلفيق برنامه درسي گام نهادند؛ اما روند مسلط در اين قرن مبتني بر رويكرد تك رشته اي، تكثر دروس و برنامه درسي رشته محور بوده است. تلفيق به معناي سازگار كردن و باهم آمدن است و با تخصصي شدن و جداسازي موضوعات درسي مغايرت دارد. تلفيق، مبتني بر نگرش كل نگر است كه سعي دارد آموزش را با زندگي روزمره فراگير مرتبط سازد. هدف از اين پژوهش، تبيين برنامه درسي تلفيقي، بيان انواع آن و چگونگي تلفيق علم و تكنولوژي در برنامه درسي دوره ابتدايي است. روش بكار گرفته شده، روش تحليلي- استنتاجي است. بدين منظور پس از تبيين برنامه درسي و توضيح درباره تلفيق، به نمونه هايي از تلفيق در حوزه محتوا مانند تلفيق موضوعات و دانش بنيادين، تلفيق فناوري اطلاعات و ارتباطات با تمام حوزه هاي دانش، اشاره شده است. بر اساس مطالعات و تحليل هاي انجام شده مي توان نتيجه گرفت كه: با تلفيق علم و تكنولوژي در برنامه درسي به طور عام و در دوره ابتدايي به طور خاص، ميزان يادگيري و تسلط دانش آموز بر محتواي سازماندهي شده افزايش مي يابد و دانش آموز بهتر مي تواند مطالب آموخته شده را در زندگي واقعي بكار گيرد.