بررسي تاثير اجراي تسهيم شغل در ايجاد توازن بين كار و زندگي كاركنان وزارت كار و امور اجتماعي

امروزه تعارض بین كار و زندگی مسأله اغلب افراد، سازمان­ها و جوامع است. یكی از مهم­ترین تعارضات در این رابطه طولانی شدن ساعات كار به علت تغییر شرایط اجتماعی و در نتیجه كاسته شدن از وقتی است كه می­توان در اختیار خانواده گذاشت (گیدنز[i]، 1387: 925). این تعارض منجر به عدم رضایت و استرس شغلی برای كاركنان می­شود. علاوه بر این، افزایش میزان غیبت، اخراج و نرخ بیماری­های جسمی و روانی كاركنان و كاهش انگیزه، بهره­وری و كیفیت زندگی آنان از دیگر پیامد­های این تعارض است. برای فائق آمدن بر این مشكلات، باید به بدنبال اجرای سیاست­هایی بود كه ضمن پاسخگویی به نیاز سازمان­ها، فشار روحی كمتری را بر كاركنان تحمیل نماید و منجر به ارتقاء میزان بهره­وری آنان گردد. در تحقیق حاضر به دنبال بررسی نقش استراتژی تسهیم شغل به عنوان یكی از الگو­های منعطف كاری در ایجاد توازن بین كار و زندگی كاركنان وزارت كار و امور اجتماعی هستیم. حجم نمونه آماری این پژوهش 276 نفر است كه به روش نمونه­گیری تصادفی طبقه­بندی شده انتخاب شده­اند. همچنین از روش تحقیق كمی و ابزار پرسشنامه به منظور جمع­آوری داده­ها استفاده شده است. با توجه به پیشینه تحقیقات انجام شده برای سنجش توازن بین كار و زندگی كه متغیر وابسته این تحقیق بود، چهار مولفه رضایت شغلی، انگیزش شغلی، استرس شغلی و كیفیت زندگی در نظر گرفته شد. فرضیات تحقیق از طریق كای اسكویر تك نمونه­ای آزمون شدند. به طور كلی، نتایج به دست آمده تأثیر تسهیم شغل بر ایجاد توازن بین كار و زندگی كاركنان را مورد تأیید قرار داد.