نقش مباني هستي‌شناختي در تعامل با محيط زيست با تكيه بر آموزه‌هاي قرآن

The Role of Ontology Principles in Environment Interactions by Emphasis the Quranic Learning

هستي از نگاه قران داراي اوصافي مانند هدفمندي، ذي شعوري، نظم، و قدسيت مي‌باشد. درك هر يك از اين اوصاف مي تواند آثار قابل توجهي در تعامل با محيط زيست داشته باشد. افزون بر اين ميان انسان كه مانند ساير اجزاي هستي هدفمند آفريده شده است و طبيعت كه در مسيري هماهنگ با سير كمالي انسان در حركت است، ارتباط معناداري حاكم است. بنابراين تعاملي نيك با محيط زيست، به معناي هماهنگ شدن با جريان هستي در مسير تكويني آن است و اين مهم تاثير بسزايي در سعادت و كمال انسان مي‌تواند داشته باشد. از اين رو هستي شناختي و نقش آن بر تعامل بشري با محيط زيست موضوعي است كه اين مقاله آن را پي گرفته است.

The existence is of different adjectives such as sentient, purposive, regulation and sacredness (purity). Understanding each can be followed by notable effects on the environment. Also there is a meaningful relationship between the human being and the nature which is created in line with human’s perfection. Thus a fine interaction with the environment means a harmony with the existence path which can have a remarkable effect on human’s happiness and perfection.