روايت‌گري در سريال طنز شب‌هاي برره: كنش زباني در فضاي محدوديت‌هاي گفتماني

An Analysis of the Mode of Narrativity in TV Series Shabhaye Barareh: Linguistic Action versus Discursive Limitations

اين مقاله با طرح نظريه ميخاييل باختين و با استفاده از مفاهيم اصلي نظريه او همچون چندصدايي، مكالمه، بينامتنيت و زمان ـ مكان (كرونوتوپ)، به مطالعه ساخت استعاري مسلط بر متن مجموعه طنز تلويزيوني شب‌هاي برره پرداخته است. روش تحقيق اين پژوهش، تحليل گفتمان است كه مفاهيم باختين در آن نقش نظام مفهومي را بازي مي‌كند. بر اين اساس، نخست اين مقولات نظري به ميان خواهند آمد، آنگاه مقاله با استفاده از اين مفاهيم نشان خواهد داد كه سوژه توليدگر با توجه به اينكه بافت گفتماني جامعه "حدود انديشگي" او را در شيوه‌اي از پيش تعيين شده و محدود مشخص كرده ‌است، چگونه با آن فرم سرشاخ مي‌‍‌‌شود و امكانات گفتن خود را به گونه‌اي سامان مي‌دهد تا در عين توجه به چهارچوب‌ها، فرصت خوانش‌هاي تازه‌اي را از آن‌ها فراهم ‌آورد؛ در نهايت مقاله در فرآيندي دلالتي در گفت‌وگو با متن به تحليل و تفسير كنش فرهنگي مهران مديري پرداخته است. در نهايت تفسير مقاله از سريال طنز شب هاي برره به اين ايده‌ مي رسد كه مهران مديري با گردهم آوردن تمهيداتي مثل خلق زمان- مكان خيالي برره، تبعيد عقل مدرن، ضدزبان برره اي و بينامتنيتي كه در زنجيره تكاملي آثارش وجود دارد، توانسته است "شب هاي برره" را به عنوان يك سريال طنز استثنايي و مورد پذيرش مخاطبانش معرفي كند.