تاثير شيوه هاي تربيتي والدين بر نوع دلبستگي فرزندان

هدف از مطالعه حاضر تعيين تاثير سبك هاي والديني در پيش-بيني نوع دلبستگي فرزندان است. بدين منظور پژوهش حاضر قصد دارد اين موضوع را بررسي كند كه آيا سبك هاي والديني مختلف (مقتدر، مستبد، آزادگذار و بي اعتنا) به شكل-دهي دلبستگي هاي متفاوت (ايمن، اشتغال خاطر، هراسان و دوري-گزين) در فرزندان مي انجامد يا خير. شركت كنندگان در پژوهش 508 نفر از دانش آموزان دختر و پسر نوجوان (پايه هاي اول، دوم و سوم) دبيرستاني بودند كه دامنه سني بين 14 تا 19 سال داشتند و به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه شيوه هاي تربيتي والدين (زينالي، شريفي، عنايتي، عسگري و پاشا، 1390) و پرسشنامه سبك هاي دلبستگي (ون آدنوون، هافسترا و بكر، 2003) بود. داده هاي حاصل از شرگت كنندگان در پژوهش به وسيله رگرسيون چند متغيري تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد، شيوه تربيتي مقتدر، بي اعتنا، مستبد و آزادگذار والدين به ترتيب رابطه مثبت و معنا دار با دلبستگي ايمن، هراسان، اشتغال خاطر و دوري گزين فرزندان دارند و پيش بيني كننده هاي مستقيم و معنا دار آن ها در فرزندان اند. پژوهش حاضر با تاكيد بر نقش بنيادين و اساسي شيوه هاي تربيتي والديني، فراگيري شيوه تربيتي اقتداري و اصلاح روش هاي تربيتي مستبدانه، آزادگذار و بي اعتنا را در خانواده ها به والدين توصيه مي كند.