پيش بيني رضايت زناشويي بر اساس سبك هاي دلبستگي و خودمتمايزسازي

هدف از اين پژوهش بررسي رابطه بين سبك هاي دلبستگي بزرگسال و تمايزيافتگي با رضايت زناشويي بود. 209 دانشجوي متاهل تحصيلات تكميلي دانشگاه تهران به-صورت نمونه گيري خوشه اي تصادفي انتخاب شدند. ابزار جمع آوري داده ها شامل سه پرسشنامه بود: پرسشنامه سبك هاي دلبستگي بزرگسال كولينز و ريد (1990)، پرسشنامه خودمتمايزسازي (اسكورون و اسميت، 2003) و پرسشنامه رضايت زناشويي اينريچ. نتايج نشان داد افرادي كه سبك دلبستگي ايمن داشتند داراي رضايت زناشويي بالاتري نسبت به افرادي با سبك دلبستگي اجتنابي و اضطرابي بودند. هم چنين افرادي كه ميزان تمايزيافتگي آن ها بالا بود، رضايت زناشويي بيشتري احساس مي كردند بين زنان و مردان از لحاظ تمايزيافتگي تفاوتي وجود نداشت اما ميزان رضايت زناشويي در مردان بيشتر از زنان بود. افرادي كه سبك دلبستگي ايمن داشتند از ميزان تمايزيافتگي بيشتري برخوردار بودند و در نهايت مشخص شد كه پنج متغير موقعيت من، گسلش عاطفي، امتزاج با ديگران، وابستگي و جنسيت، توانايي پيش بيني 7/52 درصد واريانس رضايت زناشويي را دارند. نتايج اين پژوهش بر تجارب افراد در خانواده اصلي و اهميتي كه اين تجارب در شكل دهي روابط صميمي بعدي و رضايت زناشويي دارند، تاكيد مي-كند.