اثربخشي روان درماني مثبت گرابر افسردگي و رضايت زناشويي زنان افسرده

Structural relationship between self-esteem and general health with aggressive behavior in runaway girls

هدف: اين پژوهش با هدف تعيين ميزان اثربخشي روان درماني مثبت گرا بر كاهش افسردگي و افزايش رضايت زناشويي زنان افسرده انجام شد. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه گواه و جامعه آماري كليه زنان متاهل مراجعه كننده به خانه هاي سلامت منطقه 5 شهر تهران در تابستان 1392 به تعداد 72 نفر بود. پس از غربال گري از ميان آن ها 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفره آزمايش و گواه گمارده شد، در حين درمان به علت ريزش نمونه پژوهش به 22 نفر كاهش يافت. ابزار پژوهش آزمون افسردگي بك، وارد، مندلسون، موك و ارباف (1961) و آزمون رضايت زناشويي انريچ ساخت اولسون، دراكمن و فورنير (1993) بود. روان-درماني مثبت گرا در 8 جلسه 2 ساعته در هفته يك بار در گروه آزمايشي برگزار و براي تحليل داده ها از تحليل كوواريانس و تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته ها: نتايج حاكي از تاثير معني‌دار روان درماني مثبت گرا در كاهش افسردگي و افزايش سطح رضايت زناشويي و نيز مويد ثبات اين روان درماني در مرحله پيگيري بود. نتيجه گيري: در حوزه درمان با تاكيد بر لزوم استفاده از درمان هاي روان شناختي جديد و موثر، مي توان از روان‌درماني مثبت گرا با توجه به ماهيت و كاردكرد آن براي درمان اختلال هاي باليني به طور انفرادي و گروهي استفاده كرد.