تحليل مفهوم تعليق در ساختار روايت«مطالعه موردي سوره نبا»

تعليق، مفهومي است كه مرزهاي آن از سطح مفهوم بودگي و شناختي صرف فراتر مي رود و از حوزه نظري، به سوي حوزه هاي عملي با ساز و كارهايي موثر، متمايل است. تحديد اين موضوع به زمينه هاي نظري صرف، آن را به يك موضوع منفعل، همچون بي نهايت موضوع ديگر كه در موقعيت انفعالي بازشناسي يا بازسازي قرار دارند، تبديل مي كند. البته، اين ويژگي كاربردي و عملي، منجر به ناديده گرفتن جنبه هاي مفهومي تعليق نمي شود؛ زيرا هر عملي، هر چند جنبه هاي شناختي آن طبيعي و ناپيدا شده باشند، به ناگزير، مبتني بر زمينه هاي نظري است. بر اين اساس، در اين نوشتار، نخست، به طور فشرده، جنبه ها و زمينه هاي نظري اين مفهوم بازكاوي شده است و سپس، سوره نبا، به عنوان نمونه اي عملي تحليل شده است. نگارندگان بر اين باورند كه متن قرآن كريم، يكي از بهترين گزينه-هاي پژوهش در اين زمينه است و قوي ترين و در عين حال، موجزترين جلوه هاي تعليق در اين متن وجود دارد. تعليق در سوره نبا، به گونه اي چند لايه و متراكم، متن را از شيوه هاي خطي معمول روايي جدا ساخته است و با ايجاد احساس شگفتي و ابهام و سرگرداني و انتظار و نيز با برانگيختن پرسش-هاي ضمني پياپي، هر آنچه را لازمه يك اثر بزرگ ادبي است، در يك ساختار منسجم و در عين حال پيچيده و غير قابل پيش بيني، فراهم آورده است.