تخصيص بار آلودگي در رودخانه ها: مرور پيشينه مطالعات و چشم انداز مطالعات آتي

تخصيص بار آلودگي به منظور تعيين سطح بهينه تصفيه يا نحوه مديريت هر يك از منابع آلودگي رودخانه، به عنوان يك روش رايج در مديريت كيفيت آب رودخانه ها، همواره مورد توجه پژوهشگران و مديران قرار داشته است. در مدل هاي پيشنهاد شده براي تخصيص بار آلودگي معمولاً اهداف و محدوديت هاي مختلفي مانند حداقل سازي هزينه هاي تصفيه، رعايت عدالت در توزيع هزينه ها، كاهش شدت تخطي كيفيت آب از استانداردها و كاهش طول دوره هاي تخطي مورد توجه قرار مي گيرند. بررسي پيشينه مطالعات نشان مي دهد، علي رغم اهميت و گستردگي مطالعات انجام شده، تاكنون يك مقاله مروري جامع در اين زمينه منتشر نشده است. تنها مورد مرتبط، مقاله اي است كه توسط (de Melo and Câmara (1994 در زمينه بهينه سازي منطقه اي سيستم هاي تصفيه فاضلاب نوشته شده است و در آن اهداف و محدوديت هاي مدل هاي مديريت كيفيت آب رودخانه بررسي شده اند. در سال هاي اخير، لحاظ كردن عدم قطعيت هاي مهم و مدل سازي مطلوبيت ها و روابط بين تخليه كنندگان به طور ويژه مورد توجه قرار گرفته است. در اين مقاله، بيش از 60 مقاله از مهم ترين مقالات چاپ شده در زمينه تخصيص بار آلودگي در رودخانه ها مورد بررسي قرار مي گيرد و در مورد دلايل استفاده، مزايا و محدوديت هاي روش هاي گوناگون تخصيص بار آلودگي به كار رفته در اين مقالات بحث مي شود. با توجه به محدوديت حجم مقاله و ماهيت مروري آن، فرمولاسيون و روابط توسعه داده شده در زمينه تخصيص بار آلودگي بررسي نشده اند. همچنين، چشم اندازهاي موجود براي بهبود رويكردهاي فعلي در مطالعات آتي مي شوند.