مرگ خود خواسته تراژيك در تراژدي سوفوكل و شاهنامه

انسان‌ها تنها زمانب دست به خودكشي مي‌زنند كه احساس كنند زندگي ديگر ارزش ادامه دادن ندارد. در آنگاه كه انگيزه مردن قوي تر از غريزه صيانت ذات گردد، انسان چنين مي‌پندارد كه ديگر هيچ راهي در برابرش وجود ندارد و از هر سو توسط نوميدي محاصره شده است. در اين صورت تمامي چيزهايي كه زماني ارزش‌هاي زندگيش بودند، بهاي مادّي و معنوي خود را از دست مي‌دهند.امروزه افسردگي و ناراحتي‌هاي روحي، اعتياد، شكست در عشق و يا شكست در شغل و حرفه و همچنين اختلالات شخصيتي از دلايل اصلي خودكشي محسوب مي‌شود.گروهي نيز از روي اعتراض به وضعيت موجود دست به انتحار مي‌زنند. اما در ميان آثار ادبي اروپايي به ويژه در يونان و روم باستان، تعداد خودكشي‌ها بسيار بالا است، و اغلب انگيزه‌هايي به كلي متفاوت از دنياي امروز دارند. در مجموعه ادب پارسي، تعداد كساني كه خودكشي كرده‌اند به تعداد انگشتان يك دست نمي‌رسد. مقاله حاضر مقايسه‌اي ميان مرگ دو قهرمان و دو مرگ قهرماني است. از يك سو آژاكس، سردار يوناني در نمايشنامه‌اي از سوفوكل و ديگري بهرام پسر گودرز، در شاهنامه فردوسي.