تطبيق نوستالژي در انديشه جبران و نيما

نوستالژي يا " غم غربت" در اصطلاح روانشناسي، حسرت و دلتنگي انسان ها نسبت به گذشته خويش است. فقر، مهاجرت، دوري از وطن و ... در ايجاد اين احساس موثر است. روانشناسان نوستالژي را يك حالت هيجاني، انگيزشي پيچيده مي دانند كه گاهي غمگيني و تمايل بازگشت به وطن و گاهي درماندگي ناشي از تفكر درباره آن (وطن يا منزل) است. جبران خليل جبران(1883- 1931م) يكي از شاعران خوش قريحه رمانتيك، و نيما يوشيج( 1274- 1338 هـ.ش) از شاعران توانمند معاصر و صاحب اشعار سياسي و اجتماعي زياد است. بررسي اين مقاله نشان مي دهد كه جبران و نيما از شاعران برجسته رمانتيك هستند. احساس نوستالژيك به عنوان يكي از مولفه هاي رمانتيسم (گريز و سياحت) در آثار هر دو شاعر مشهود است؛ چرا كه اين دو شاعر تحت تاثير محيط اجتماعي و سياسي مجبور به ترك وطن شده اند و غم دوري از وطن و معشوقه براي آنان خاطرات تلخي را به جا گذاشت، در نتيجه نوستالژي فردي و اجتماعي هر دو شاعر را به عنوان شاعران رمانتيك نوستالژيك معرفي مي كند. اين مقاله كوشش تطبيقي است كه نحوه بيان احساسات و عواطف نوستالژيك جبران خليل جبران و نيما يوشيج را به تصوير مي كشد.