بررسي مقايسه‌اي مباني تربيت و فرزند‌پروري از ديدگاه روانشناسي و اسلام

فرزند‌پروري از جمله مباحثي است كه در طول تاريخ، بشر به آن توجه كرده است. در تمام جوامع، از جوامع ابتدايي و انسان‌هاي اوليه گرفته تا جوامع متمدن و انسان‌هاي فرهيخته، اقدام در جهت تربيت افراد وجود داشته است. تربيت در سير تاريخي‌اش، در ميان اقوام مختلف ظهور و بروز متفاوت داشته و به شيوه‌هاي گوناگون اعمال گرديده، اما تجلي تمامي اين اقدامات، گوياي درك انسان‌ها از ضرورت تربيت بوده است. در اين ‌ميان نقش والدين، به‌ويژه مادر انكار‌ناپذير است. در حوزه روانشناسي، تحقيقات گسترده‌اي درباره سبك‌هاي فرزند‌پروري مطرح شده است كه عبارت‌اند از: فرزند‌پروري مقتدرانه، مستبدانه، سهل‌گيرانه و مسامحه‌كارانه. در متون و احاديث اسلامي نيز به شيوه تربيت فرزندان از ديدگاه قرآن و معصومين?اشاره شده است. با‌توجه به اهميت فرزند‌پروري و تاثير آن در سعادت و پيشرفت جامعه، در اين مقاله سعي بر آن است تا با روش توصيفي‌تحليلي و كتابخانه‌اي، شيوه فرزند‌پروري در روانشناسي بررسي شود و با فرزند‌پروري در اسلام، به‌عنوان كامل‌ترين دين آسماني مقايسه‌اي صورت گيرد.