نقش واسطه اي نارسايي راهبردهاي تنظيم هيجان در رابطه بين شدت هيجان منفي و انگيزش ايمني با نشانه هاي اضطراب فراگير

پژوهش­ هاي اخير، به بررسي نقش نارساتنظيم­ گري هيجان در رشد و تداوم نشانه­ هاي اضطرابي پرداخته­ اند. هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه ­اي نارسايي راهبردهاي تنظيم هيجان در رابطه بين شدت هيجان منفي و سيستم انگيزش ايمني با نشانه ­هاي اضطراب فراگير بود. تعداد 621 نفر (392 دختر، 229 پسر) از دانشجويان دانشگاه ­هاي تهران در اين پژوهش شركت كردند. شركت­ كنندگان پرسشنامه­ نشانه خلقي و اضطرابي- نسخه كوتاه (MASQ-SF)؛ مقياس دشواري تنظيم هيجان (DERS)، مقياس شدت عاطفي (AIM)، پرسشنامه حساسيت به تنبيه و حساسيت به پاداش (SPQRS)، مقياس كنترل توجه (ACS)، پرسشنامه آگاهي بدني (BAQ)، پرسشنامه تجربه­ ها (EQ) و پرسشنامه راهبردهاي تنظيم هيجان (ERQ) را تكميل كردند. نتايج پژوهش نشان داد كه شدت هيجان منفي و سيستم انگيزش ايمني رابطه مثبت معنادار دارند. هم­ چنين، از بين راهبردهاي تنظيم هيجان تنها مولفه كنترل توجه از راهبرد توجه كردن و راهبرد اجازه دادن با برانگيختگي اضطرابي رابطه منفي داشتند. در اين پژوهش، نقش واسط ه­اي آگاهي بدني از راهبرد توجه كردن و ارزيابي مجدد در رابطه بين شدت هيجان منفي و سيستم انگيزشي ايمني با نشانه­ هاي اضطرابي تاييد نشد، درحالي­كه ساير راهبردهاي تنظيم هيجان، نقش واسطه­ اي معنادار داشتند. بر اساس يافته ­هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه راهبردهاي توجه كردن، اجازه دادن و فاصله گرفتن در تشكيل نشانه هاي اضطرابي تاثيرگذار هستند. بنابراين، توجه به اين راهبردهاي تنظيم هيجان مي­ تواند به شناخت بهتر نشانه­ هاي اضطرابي و درمان كارآمدتر منجر شود.