نقش ايوان در معماري بوم گراي روستايي (روستاي كنگ- خراسان)

هر كجا كه تنوع طبيعي و انساني تحت تاثير تاريخ قرار مي گيرد. نوعي الگوي زندگي منحصر بفرد و پديد آورنده معماري بومي شكل مي گيرد. طرح هاي بومي، بناهاي سنگي و ايوانهايي با ستونهاي نگهدارنده چوبي و سقفهاي تيرپوش در روستاهاي كوهپايه اي استان خراسان رضوي،‌ همه و همه يادآور معماري گذشته سرزمينمان و بناهاي باستاني همچون تخت جمشيد و... مي باشند. اين عناصر فضاهاي زنده اي را بوجود مي آورند كه كاملاً منطبق بر نياز و فرهنگ منطقه خلق شده اند و جاي بسي تامل دارند. از اين رهگذر به معرفي معماري خانه هاي كوهپايه اي و بطور خاص بررسي عنصر ايوان بعنوان مشخصه معماري بومي منطقه در روستاهاي كوهپايه اي كنگ،‌از توابع بخش طرقبه مي پردازيم. تحقيق پيش رو حاصل مطالعات كتابخانه اي و مطالعات ميداني و ثبت مشاهدات و برداشتهاي نگارنده از معماري روستا مي باشد.