ماخذ شناسي و باز شناسي محتواي كتاب الاوصياء شلمغاني

«كتاب الاوصياء» يكي از تاليفات مهم شلمغاني (م 322 ق) است كه موضوع اصلي آن، امامت و استمرار سنت وصايت از انبيا تا اوصيا بوده است. عنايت مولفان شيعه به اين كتاب در طول تاريخ، در عين انحرافي كه بعد از يك دوره خدمات علمي، مولف آن بدان دچار گرديد؛ گوياي اهميت اين كتاب است. هر چند تا كنون در خصوص اين كتاب تحقيق هايي انجام يافته؛ منابع مورد استفاده شلمغاني در تاليف اين كتاب تا كنون مورد تحقيق قرار نگرفته، از اين رو، اين سوال باقي است كه شلمغاني در تاليف آن از چه منابعي بهره برده است؟ استخراج روايات كتاب الاوصياء از منابع روايي موجود و مطالعه و تحليل اسناد آن، مي تواند منابع آن را تاحدي روشن كند. در اين تحقيق كه بر روي 23 روايت برجاي مانده از كتاب الاوصياء انجام يافته، روشن گرديد كه وي از منابعي همچون الدلائل عبدالله بن جعفر حميري (7 روايت و بيش ترين فراواني)، المحاسن احمد بن محمد بن خالد برقي (3 روايت)، برخي تاليفات سعد بن عبدالله اشعري (2 روايت) و احتمالا آثاري همچون مسائل الرضا، ابو محمد حسن بن علي بن زياد الوشاء (1 روايت)، الفضائل، يا النوادر، جابر بن يزيد جعفي (1 روايت)، الممدوحين و المذمومين، محمد بن عبدالله بن مهران (1 روايت) و الواحده، حسن بن محمد بن جمهور (1 روايت) بهره برده است.