ارزيابي الگوي رشد هوشمند شهري در شهرهاي جديد ايران با تاكيد بر شهر جديد صدرا با استفاده از مدل SLEUTH

در سال هاي اخير گسترش بي رويه و سريع نواحي شهري به همراه تراكم و تمركز بيش از حد جمعيت در محدوده هاي كلان شهري ايران، تداوم حيات سالم شهري را در ابعاد مختلف با مخاطره و چالش هاي جدي مواجه نموده است. با به كارگيري چنين رويكردي در فضاهاي شهري، با گذشت زمان شهرها ديگر توان ارائه خدمات لازم به شهروندان خود را در چارچوب محدوده فضايي و جغرافيايي خود نداشته و توسعه فضاييِ مطلوب با تاكيد بر مفاهيمِ رشدِ هوشمندِ شهري را به عنوان چاره اي براي پايان بخشيدن به بي برنامگي توسعه فيزيكي شهرها مد نظر قرار داده اند. از اين رو، هدف مقاله حاضر، تحليلِ الگويِ رشدِ هوشمندِ شهري با استفاده از مدل SLEUTH در شهر جديد صدرا به عنوان نمونه مورد مطالعه در پژوهش حاضر مي باشد. روش تحقيق به كار گرفته شده، توصيفي-تحليلي، مبتني بر مطالعات كتابخانه اي، اسنادي و تحليل هاي مدلي است. در ادامه اين روند، داده هاي تاريخي به-دست آمده به كمك تصاوير ماهواره اي كه در دوره هاي مختلف زماني از شهر جديد صدرا گرفته شده بودند، طي سه مرحله (مرحله اول: تحليل فرآيند رشد تاريخي محدوده مورد مطالعه، مرحله دوم: شناساييِ محدوديت هاي توسعه آتي شهر جديد صدرا و مرحله سوم: توجه به پراكنش مطلوب و نامطلوب فضايي) مورد تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه ارزش زمين هاي حاشيه اي و تاثيرات شيب بر توسعه شهر جديد صدرا، از جمله عوامل مهم در چگونگي رشدِ هوشمندِ شهري در شهر جديد صدرا به حساب مي آيد. در پايان بر مبناي الگوريتم حاصل از تحليل عوامل موثر بر اين پراكنش شهري، الگوي فضايي رشد شهر جديد صدرا طي سال هاي ۱۴۱۰ تا ۱۴۳۰ ارائه گرديد.