تاملي بر مقررات توبه در قانون مجازات اسلامي مصوب 1392

توبه در نظام كيفري اسلام به عنوان يكي از عوامل سقوط يا تخفيف مجازات به شمار مي رود. اين نهاد ارزشمند كه بيانگر اهميت رويكرد ناظر به اصلاح مجرمين در اعمال مجازات هاست، امري دروني بوده كه البته تابع ضوابط و شرايطي در شرع از جمله تلاش براي جبران گذشته است. قانون مجازات اسلامي مصوب1392 در اقدامي بديع، اين مفهوم ارزشمند را به گونه اي قاعده مند وارد نظام كيفري ايران نمود. اين اقدام اگرچه در جاي خود، ارزشمند تلقي مي گردد؛ اما به نظر مي رسد عجولانه و بدون تامل كافي نسبت به همه جوانب بحث است. در مقاله پيش رو با ارزيابي تدابير قانون مذكور در راستاي نهاد توبه، پيشنهادهايي چون لزوم پيش بيني سقوط يا تخفيف مجازات در تعزيرات منصوص شرعي، لزوم تعيين ملاك احراز توبه، پيش بيني تاثير توبه در فرض تكرار جرايم تعزيري و پيش بيني تعزير پس از سقوط حد به دليل توبه در برخي جرايم حدي سنگين همچون سرقت حدي يا افساد في الارض ارائه شده كه اين پيشنهادها ازجمله مهم ترين راهكارها جهت رفع ايرادات قانون و نيز اعمال موثرتر نهاد توبه به نظر مي رسد.