تبيين رويكردها و فرايند روش شناختي حكمت اشراق

در عصر سهروردي متكلمان، فقها و صوفيان به مخالفت با فلسفه برآمدند؛ در چنين موقعيتي، سهروردي نظامي معرفتي بنا گذاشت كه در آن عرفان و قرآن و برهان در كنار يكديگر قرار گيرند. او ضمن تبيين اعتبار عقل، نقل و شهود، به عنوان سه منبع براي پاسخ به پرسش هاي معرفتي؛ نظامي فكري از سنخ حكمت و فلسفه عرضه نمود و يافته هاي اين سه منبع را به صورتي منسجم و هماهنگ در كنار يكديگر قرار داد. اين انسجام و عدم التقاط، ناشي از فرايند روش شناسي حكمت اشراق است كه از يك سو مباني و اعتبار منابع معرفت را با رويكرد عقلي اثبات مي كند و بنابراين از سنخ حكمت و فلسفه است؛ و از سوي ديگر براي يافته هاي شهودي و نقلي اقامه برهان مي كند، و چون مدعي است حكمت حقيقي حاصل دريافت از انوار ملكوت است؛ اشراقي است.