بررسي تاثير ظرفيت مكاني بر دلبستگي به مكان از منظر گروه نوجوان در شهر تهران

اين مقاله به بررسي تاثير ظرفيت مكاني بر دلبستگي به مكان در منتخبي از محلات شهر تهران اختصاص دارد. روش اين مطالعه از نوع توصيفي- تحليلي بوده است و داده هاي مورد نياز با استفاده از توزيع 475 پرسش نامه و مطالعات ميداني و نيز مصاحبه هاي حضوري با نوجوانان در رده سني 12 تا 16 سال از محلات الهيه، نارمك، هاشمي و يافت آباد كه به روش طبقه اي سيستماتيك انتخاب شده بودند، به دست آمد. هدف كلي پژوهش حاضر، تعيين روابط علي ميان مولفه هاي ظرفيت هاي مكاني بر شاخص دلبستگي به مكان و تبيين معناداري يا عدم معناداري آنها در محلات منتخب است. بدين منظور از آزمون پارامتريكF و نيز آزمون Tukey استفاده شد. در تمام متغيرهايِ شاخص ظرفيت مكاني بين محله هاي تحت بررسي تفاوت معنادار وجود داشت. نتايج آزمون Tukey نشان مي دهد محله هاشمي كمترين ميزان ظرفيت مكاني را در بين محله ها دارا است و بيشترين ظرفيت مكاني متعلق به محله الهيه است. براي سنجش رابطه دو متغير، ضريب همبستگي پيرسون به كار گرفته شد و براي بررسي تاثير مولفه هاي متغير مستقل (ظرفيت مكاني) بر متغير وابسته (دلبستگي به محله) از تحليل رگرسيون چندگانه به روش Stepwise استفاده شد. نتايج تحليل رگرسيون نشان مي دهد بين سه مولفه ظرفيت مكاني (ادراك محيط، امكانات محله و ويژگي هاي زيست محيطي) كه در معادله رگرسيون باقي مانده اند، با متغير دلبستگي به محله همبستگي چندگانه قوي برقرار است. در مجموع سه مولفه ظرفيت مكاني حدود 37 درصد از واريانس متغير دلبستگي به محله را تبيين مي كنند كه با توجه به توزيع F، همه ضرايب همبستگي و ضرايب تبيين معنادار بوده و قابل تعميم به جامعه آماري كل است.