نقد آداب طعام در تصوف

A Critical Approach to Manners of Eating in Theosophy

فرد صوفي نشانه هايي داشت كه او را از يك غيرصوفي متمايز مي‌ساخت. بعضي از اين نشانه ها همانند شيوه لباس پوشيدن، نماينده و مشخصه گروه ايشان بود و برخي ديگر از نشانه ها، جنبه «رفتاري» داشت؛ همانند رسومي كه در ارتباط با صرف طعام بود. جستار حاضر درصدد پاسخ دادن به سوالاتي از اين دست است كه: «آداب صرف طعام در ميان صوفيان چه بود كه به ايشان تشخص صوفيانه مي بخشيد؟» و «چه پيشينه‌اي سازنده اين رفتارها مي گرديد؟»؛ «آيا تمامي اين رفتارها، ‌به درون محوطه‌هاي خانقاهي محدود مي شده يا خارج از آن نيز امري بايسته بوده است؟» و سرانجام اينكه «ميزان پاي بندي صوفيان به اين آداب چگونه بوده است؟» نوشتار پيش رو، نگرشي به رسوم و رفتارهاي صوفيان درباره طعام، و نقد آن ها، در نخستين دوره هاي پيدايش تصوف است؛ يعني زماني كه رسوم مرتبط با تصوف، در مرحله شكل گيري، قوام و تعريف آداب خاص خود هستند.

There are some signs distinguishing a Sufi from non-Sufi. Some of these signs such as the style of clothing, represented a Sufi as a distinctive member of a group and some other signs were “behavioral” like the rites and rituals on eating. This research work intends to answer the following questions: How were the eating rites and rituals like among the Sufis that gave them a Sufist prestige? What backgrounds were behind these behaviors? Were these behaviors confined to the monastery or they had to be observed in the outside world as a religious obligation? And finally, how far did the Sufis abide by the rites and rituals? This paper intends to have a glance at and critical approach to the rites and rituals, and behaviors of the Sufi scholars on eating during the early years of the emergence of Sufism, i.e. at a time the Sufi rites and rituals were being shaped, settled and defined according to their certain order.