مقايسه روش هاي رسته بندي غيرمستقيم در تجزيه و تحليل پوشش گياهي (مطالعه موردي: جنگلكاري فرودگاه اروميه)

هدف اين پژوهش بررسي توانايي هايروش هاي مختلف رسته بندي غير­مستقيمبا كاربرد وسيع در تجزيه و تحليل پوشش گياهي است. عرصه جنگلكاري­شده با كاج سياه (Pinus nigra Arnold) با مساحت 2/9 هكتار واقع در محوطه فرودگاه اروميه مورد مطالعه قرار­گرفت.نه قطعه نمونه مربعي شكل با مساحت 100 مترمربع به روش منظم تصادفي با ابعاد شبكه 50 ×50 متر پياده شد و نوع و درصد پوشش گونه­هاي علفي در آنها ثبت شد.يك منطقه مرتعي مجاور توده جنگلكاري مذكور (منطقه كنترل) انتخاب شد و سه قطعه نمونه با فاصله هاي 50 متر بر روي يك خط نمونه پياده شد و پوششعلفي هر قطعه نمونه همانند منطقه جنگلكاري مورد بررسي قرار­گرفت. سهروشرسته بندي تجزيه و تحليل مولفه­هاي اصلي(PCA)، رسته بندي تطبيقي قوس گيري (DCA) و رسته بندي چندبعدي غير­متريك (NMDS) براساسمعيارهاي طول گراديان، Kaiser-Guttman، عصاي شكسته، مقدار ويژه بيشتر از 4/0و تجزيه و تحليل Procrusteanبراي ارائه مناسب ترين روش تجزيه و تحليل پوشش گياهيمورد ارزيابي قرار گرفتند.نتايج نشان داد كه هرسه روش رسته­بندي توانايي نشان دادن ماهيت اصلي ساختار داده­ها را دارد.اگرچه با توجه به تجزيه و تحليل Procrustean، همبستگي بين روش هاي رسته بندي اختلاف معني داري داشتند، اماهمبستگي بينNMDS و DCA بيشتر از ساير رسته­بندي­هابود. ميزان تنش نهايي رسته­بندي NMDS كمتر از 10بود.DCAمعيارKaiser-Guttman را با يك محور و PCA با سه محور پوشش مي­داد.همچنينPCAمعيار عصاي شكسته را با سه محور مي­پوشاند وميزان مقدار ويژه درDCA بيشتر از 4/0بود. به طوركلي مي توان بيان كرد كهدرمجموع براي منطقه مورد مطالعه، روش­هاي رسته بنديDCA وNMDSمناسب­ترند.